Prace dyplomowe – prace licencjackie i magisterskie – Strona 43 – Prezentacja prac magisterskich i licencjackich. Prace dyplomowe z najlepszych polskich uczelni.

Drzewo hierarchiczne struktury domeny .pl

5/5 - (1 vote)

Struktura Internetu zaczyna być coraz bardziej skomplikowana, pojawia się bowiem coraz więcej domen wewnątrz domeny głównej. Każde z miast wojewódzkich ma swoją domenę (np. krakow.pl, lodz.pl, wroc.pl), oprócz tego jest mnóstwo domen komercyjnych (np. tpsa.pl, gazeta.pl, pse.pl, rsw.pl, tpnet.pl, computerland.pl) i oczywiście domeny edu.pl, gov.pl, net.pl, nask.pl, com.pl.

Drzewo hierarchiczne struktury domeny .pl jest zorganizowane w sposób, który pozwala na efektywne zarządzanie nazwami domenowymi w Polsce. Na szczycie tej struktury znajduje się domena najwyższego poziomu .pl, która jest podstawowym elementem identyfikacyjnym dla polskich stron internetowych. W ramach tej domeny zarejestrowane są różne poddomeny, które pełnią różne funkcje w polskim Internecie.

Na poziomie drugiego poziomu hierarchii, domena .pl dzieli się na wiele subdomen, które mają na celu ułatwienie organizowania stron internetowych według ich przeznaczenia. Dla przykładów, domena gov.pl jest przeznaczona dla instytucji rządowych, takich jak ministerstwa i urzędy, co pozwala na łatwe rozróżnienie zasobów administracji publicznej. Podobnie, domena edu.pl jest zarezerwowana dla instytucji edukacyjnych, w tym uczelni wyższych, co pozwala na jednoznaczne przypisanie tych zasobów do sektora edukacji w Polsce.

Domeny takie jak org.pl czy com.pl mają bardziej ogólne zastosowanie. org.pl jest przeznaczona dla organizacji non-profit, stowarzyszeń i fundacji, podczas gdy com.pl jest często wykorzystywana przez firmy i organizacje komercyjne. Tego rodzaju podziały pomagają w rozróżnianiu funkcji stron internetowych i wspierają ich rozpoznawalność w sieci.

Dodatkowo, domena net.pl jest przeznaczona głównie dla firm związanych z sieciami komputerowymi i usługami internetowymi. Z kolei biz.pl jest domeną skierowaną do przedsiębiorstw prowadzących działalność gospodarczą, co pozwala na jeszcze lepsze zorganizowanie przestrzeni internetowej pod względem sektora działalności. Info.pl to bardziej uniwersalna domena, często wykorzystywana do celów informacyjnych, co sprawia, że jest popularna wśród stron oferujących ogólne informacje.

Struktura hierarchii domeny .pl pozwala na tworzenie subdomen na kolejnych poziomach. Dzięki temu właściciele stron mogą tworzyć unikalne i łatwe do zapamiętania adresy w ramach większych organizacji, instytucji czy firm. Każda z tych subdomen pełni określoną rolę i przyczynia się do uporządkowania polskiego internetu, co jest istotne zarówno dla użytkowników, jak i administratorów sieci.

Uproszczone drzewo domeny .pl można zobaczyć na Rysunku 1.

Rysunek 1
Źródło własne

Składnia nazw domen

Oceń tę pracę

Aby móc skorzystać z usług name server’ów musimy skonstruować mechanizm do tworzenia struktur jednostek organizacyjnych, będących częścią Internetu (strefy – zones). Każdy host musi zostać przypisany do takiej strefy.

Jako rozwiązanie podano system nazwany Domain Naming. W ten sposób nazwa host’a reprezentuje swoje miejsce w strukturze organizacyjnej sieci.

Jak wygląda nazwa domeny (Domain Name) w praktyce? Otóż składa się z nazwy komputera oraz nazw jednostek organizacyjnych, które jednostki nazywa się popularnie domenami (domains). Należy dodać, iż domeny i poddomeny mogą być pogrupowane w strefy (zones).

Uproszczony schemat tworzenia Domain Name dla pewnego komputera:

            hostname(.subdomain)*.topleveldomain
gdzie odpowiednio:
 - hostname nazwa host'a (komputera, któremu jest przypisywana nazwa)
 - subdomain poddomena (może ich być kilka)
 - topleveldomain główna domena

Przykład:

            riad.usk.pw.edu.pl
gdzie odpowiednio:
 - riad                nazwa konkretnego komputera
 - usk                domena Uczelniana Sieć Komputerowa
 - pw                 domena Politechnika Warszawska
 - edu                strefa edukacyjna w Polsce
 - pl                   domena Polska (topleveldomain)

Dla wszystkich przyzwyczajonych do bardziej formalnych definicji poniżej podana zostaje definicja w zapisie BNC.

<domain> ::= <subdomain> | ""
<subdomain> := <label> | <subdomain>"."<label>
<label> ::= <letter> [ [ <ldh-str> ] <let-digit> ]
<ldh-str> ::= <let-dig-hyp> | <let-dig-hyp> <ldh-str>
<let-dig-hyp> ::= <let-dig> | "-" <let-dig> ::= <letter> | <digit>
<letter> ::= [A-Z][a-z]

<digit> ::= [0-9]

DNS w systemie Windows NT 4.0 Serwer. Cel pracy

Oceń tę pracę

DNS w systemie Windows NT 4.0 Server był jednym z kluczowych komponentów odpowiedzialnych za rozwiązywanie nazw w sieci. System ten obsługiwał zarówno serwery DNS, jak i klienty, umożliwiając rozwiązywanie nazw domenowych w lokalnych sieciach oraz Internecie. Pomimo że Windows NT 4.0 Server nie był tak zaawansowany jak współczesne wersje systemów operacyjnych, oferował podstawowe funkcje niezbędne do zarządzania DNS w organizacji.

Instalacja DNS na serwerze Windows NT 4.0 odbywała się za pomocą dodatku Microsoft DNS Server, który był dostępny w ramach usługi TCP/IP. Podstawową funkcją DNS w tym systemie było mapowanie nazw hostów na adresy IP i odwrotnie. Możliwość ta była kluczowa dla działania usług takich jak poczta elektroniczna czy dostęp do zasobów sieciowych w oparciu o nazwy hostów zamiast adresów IP. Konfiguracja DNS w Windows NT 4.0 Server obejmowała dodanie serwera DNS do systemu oraz określenie odpowiednich stref, które były zarządzane przez ten serwer.

Strefy DNS były centralnym punktem konfiguracji w systemie Windows NT 4.0 Server. Administratorzy mogli ustawić różne typy stref, takie jak strefy forward lookup (do mapowania nazw na adresy IP) oraz reverse lookup (do mapowania adresów IP na nazwy). Strefy mogły być zarządzane lokalnie lub replikowane pomiędzy różnymi serwerami DNS w sieci. Możliwość tworzenia stref umożliwiała łatwe zarządzanie nazwami i zapewniała integralność danych w organizacji.

Replikacja DNS była istotnym elementem w większych środowiskach, gdzie było wymagane, aby wiele serwerów DNS działało w sposób zsynchronizowany. Windows NT 4.0 wspierał replikację stref między serwerami DNS, co umożliwiało dostęp do danych o nazwach w różnych częściach sieci. Replikacja ta odbywała się głównie na zasadzie strefy pełnej replikacji, co oznaczało, że cała zawartość strefy była kopiowana między serwerami.

Bezpieczeństwo i monitorowanie DNS w systemie Windows NT 4.0 Server było podstawowe w porównaniu do dzisiejszych standardów, ale umożliwiało administratorom monitorowanie stanu serwera DNS i przeprowadzanie podstawowych czynności związanych z diagnostyką, takich jak sprawdzanie logów czy testowanie połączeń. Były również opcje dotyczące zabezpieczeń w zakresie autentykacji zapytań DNS, jednak nie były one tak zaawansowane, jak w późniejszych wersjach systemów operacyjnych Windows Server.

DNS w systemie Windows NT 4.0 Server oferował podstawowe narzędzia do zarządzania nazwami domenowymi w sieci. Choć jego możliwości były ograniczone w porównaniu do współczesnych rozwiązań, stanowił fundament dla pracy wielu firm i organizacji, które wykorzystywały sieć TCP/IP do komunikacji i wymiany danych.

Celem pracy

jest omówienie najistotniejszych zagadnień związanych z rozwiązywaniem nazw w systemie DNS, a także pokazanie praktycznego zastosowania tej usługi w systemie Windows NT 4.0 Server
W kolejnych rozdziałach pracy omówiono m.in. następujące zagadnienia:

struktury systemu DNS
składnię i budowę rekordów
zapytania w systemie DNS
rozwiązywanie nazw w systemie Windows NT 4.0 Server

Z uwagi na to, iż system rozwiązywania nazw jest zagadnieniem złożonym i rozbudowanym praca zawiera omówienie, prezentacje i przykłady kluczowych dla działania tego systemu elementów.

Zapory sieciowe Firewall. Cel pracy

Oceń tę pracę

Niewielu internautów zdaje sobie sprawę, że beztroskie przeglądanie stron WWW niekiedy niesie ze sobą wiele niespodziewanych niebezpieczeństw. W gąszczu światowej pajęczyny można trafić na kogoś, kto dla pieniędzy, zaspokojenia swojej ciekawości albo po prostu dla sportu będzie próbować złamać najbardziej wyrafinowane systemy zabezpieczeń i zagrozić naszemu komputerowi, który podświadomie uważamy za twierdzę nie do zdobycia.

Podłączenie do sieci publicznej jest dwukierunkowe: pozwala użytkownikowi nie tylko odbierać, ale i dostarczać informacje, co może odbywać się bez jego wiedzy i pozwolenia. Pracując w sieci należy liczyć się chociażby z tak zwanymi atakami Denial of Service, których celem nie jest zdobycie jakichkolwiek informacji, lecz unieruchomienie lub chwilowe zablokowanie serwera bądź stacji.

Podstawową zasadą działania wszelkich systemów ochronnych jest: „To co nie jest jawnie dozwolone – jest zakazane”. Firewall (zapory ogniowe) są instalowane między sieciami w celu wymuszenia kontroli dostępu między nimi. Generalnie rzecz ujmując, firewalle zabezpieczają przed nieautoryzowanym dostępem z zewnątrz do sieci lokalnej. Niektóre nawet mogą całkowicie blokować ruch pakietów z zewnątrz – dopuszczając ewentualnie pakiety poczty elektronicznej – zezwalając jednakże na swobodne komunikowanie się użytkowników sieci ze światem zewnętrznym. Inną pożyteczną cechą firewalli jest możliwość wykorzystania ich do rejestrowania i śledzenia wszelkich przychodzących pakietów (auditing).

Stacje umieszczane w pierwszej linii obrony, określane również jako bastion host, są punktami przez które przechodzą wszystkie informacje do sieci lokalnej i na zewnątrz. Dzięki takiemu scentralizowaniu dróg dostępu do sieci w jednym komputerze można łatwo zarządzać systemem ochrony.

2. Cel pracy.

Celem pracy jest przedstawienie i omówienie wybranych zagadnień związanych z bezpieczeństwem sieci komputerowych i zastosowaniem w nich zapór firewall. W pracy zostały opisane szczegółowo sposoby konfiguracji systemu Linux tak, by spełniał podstawowe zadania i funkcje stawiane przed skuteczną zaporą ogniową a także poruszono najważniejsze zagadnienia związane z podłączeniem i instalacją w sieci Internet komputera pracującego pod kontrolą systemu Windows.

W sierpniu 1996 r. miało miejsce jedno z najbardziej znanych i upokarzających włamań dotyczące Departamentu Sprawiedliwości USA. Hakerom udało się podmienić stronę Web na elektroniczne graffiti składające się portretów Hitlera i golizny. We wrześniu tego roku, na liście „zdobytych” znalazły się strony Web Brytyjskiej Partii Konserwatywnej, Nation of Islam, Amerykańskiego Stowarzyszenia Psychoanalityków, Sił Powietrznych USA oraz Centralnej Agencji Wywiadowczej, której nazwę zmieniono na Central Stupidity Agency (Centralna Agencja Głupoty/Bezsensu)[1].

Ten przykład pokazuje jak bardzo na niebezpieczeństwo narażone są serwery, dane i strony www publikowane w sieci internet . Ochrona systemów komputerowych, budowa i konfiguracja zapór sieciowych oraz innych systemów zabezpieczeń są tematami niezwykle złożonymi (aktualnymi), których nie sposób wyczerpać w jednej publikacji czy książce.

[1] rekonstrukcje włamań do Departamentu Obrony, CIA oraz U.S. Air Force: http:/www.260.com

Start of Authority Entry (SOA)

Oceń tę pracę

Określa początek strefy. Nie może być więcej niż jeden wpis SOA dla jednej strefy.
Format wpisu SOA:

name ttl addr-class entry-type origin person sesrial# refresh retry expire min

Poszczególne pola oznaczają:

name

Tutaj umieszczana jest nazwa host’a, na którym umieszczone są dane bazy. Zwykle jest nim główny serwer.

person

To pole definiuje login name i adres mail’owy osoby odpowiedzialnej za prowadzenie BIND’a/Hesiod’a w domenie lokalnej.

serial#

Pole przeznaczone jest na numer wersji pliku bazowego. Osoba edytująca pliki konfiguracyjne (master files) dla całej strefy powinna zwiększać o jeden wartość tego pola za każdym razem, kiedy dokonywane są zmiany w plikach. Zmiana numeru seryjnego informuje serwery drugorzędne (secondary servers) o konieczności dokonania zmian w plikach (skopiowania nowej informacji z głównego serwera). Maksymalna wartość wynosi 232-1 „po przecinku” (kropce oddzielającej wartości całkowite od dziesiętnych).

Numer seryjny pozwala na rozstrzygnięcie, która z dwóch kopii plików bazowych jest późniejsza. Zwykle serial # zaczyna się jedynką (1) i jest zwiększany o jeden za każdą zmianą zawartości pliku. Zaleca się używanie liczb naturalnych.

W praktyce używa się formatu rokmiesiącdzieńzmiana czyli np. wpis mogłby wyglądać tak: 1996050401.

refresh

Pole wyznacza jak często (w sekundach) serwer drugorzędny ma sprawdzać serwer główny, czy nie zachodzi potrzeba uaktualnienia plików. Jeżeli Pliki na serwerze drugorzędnym są nieaktualne (o czym świadczy inny serial # ) dane są kopiowane z głównego serwera.

Minimalny okres odświeżania to 30 sekund. Jeśli pole refresh nie zwiera żadnej wartości, dane nie są uaktualnianie automatycznie.

retry

To pole specyfikuje jak długo (w sekundach) drugorzędny server (secondary BIND/Hesiod server) będzie próbował odświeżyć dane, po tym jak podczas sprawdzania nastąpił błąd odświeżania. (Jeżeli server próbuje odświeżyć zawartość plików i kończy się to błędem, próbuje znowu, tyle sekund później, ile zostało zdefiniowane w tym polu).

expire

To pole określa dolny limit (w sekundach) czasu, w którym serwer drugorzędny może utrzymywać dane w cach’u bez potrzeby ich uaktualniania, lub do czasu, w którym serwer główny stwierdzi potrzebę uaktualnienia.

min

Pole specyfikuje domyślny minimalny czas ttl w przypadku, gdy pole ttl pozostawiono pustym.

Przykład:

Przykładowy wpis pola SOA. Średniki oznaczają komentarze – pierwsza linia określa pola dla łatwiejszej orientacji.

; name ttl addr-class entry-type origin                 person 
@                     IN         SOA     utah.states.dec.com hes.utah.states.dec.com
                                                 ( 1                    ; sesrial
                                                 3600                 ; refresh - co godzinę
                                                 300                   ; retry co 5 minut
                                                 3600000            ; expire co 1000 godzin
                                                 86400 ) ; min - ttl wynosi 24 godziny

W powyższym przykładzie widać, że wartość ttl nie została zdefiniowana w polu ttl, co wskazuje na wyspecyfikowanie tej wartości w polu min.

Średniki pozwalają na zwiększenie czytelności zapisu i dodawanie komentarzy.